viernes 22 de julio de 2011

La penumbra, las ganas de correr y no poder, de dar más de mí, ver como se alejan, corriendo en la soledad y alejar mis ojos de donde me tocaría pisar para rodearlos por las montañas que me abrazan, dejándome sin aire, sin fuerza, sin ganas de seguir este viaje, de reír por no llorar, de alejarme provisionalmente de este mundo...
Cruzar la línea de meta y abrazarme a una coca-cola, reírme a carcajadas, compartiendo sensaciones y sabiendo lo que falta, lo que sobra y lo que quiero. Sabiendo que 2 malos días ya son más que uno, trabajando para que no haya un tercero y soñando que el año siguiente, a la línea de meta volveré, con fuerzas, con ganas y con la misma ilusión que venía este.
Preparando otros objetivos, trabajando duro y seguir disfrutando.


Tras un mal resultado en Nuria, y preparando los dos picos de temporada demasiado juntos, toca descansar y desconectar de la competición, para atraparme entre las dos ruedas y disfrutar un poco más con largos entrenamientos, saliendo con los primeros rayos de sol y llegando a casa con la luz de las farolas...




2 comentarios:

Ferran dijo...

L'important és que no deixis de disfrutar. Ànims!!!

Erik dijo...

Disfrutem de diferent forma, ja saps com va segurament!!

Gràcies! :D